Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ οι αμερικάνικες επιρροές και η πορεία του στην εποχή των μνημονίων

Σε σχέση πάντα με τον Χάρρυ Κλυνν να πούμε και το μέσες-άκρες γνωστό πως καλλιτεχνικά ανδρώθηκε στην Αμερική, στα underground μαγαζιά της Νέας Υόρκης, του Σικάγου και του Μόντρεαλ, πέφτοντας μέσα στην ακμή τής πάντα πολιτικά ανορθόδοξης stand-up comedy (στο καθοριστικό διάστημα για τα πάντα-όλα, από τα late sixties μέχρι και τα early seventies).
Οι βασικές του επιρροές δεν ήταν οι δικοί μας κωμικοί του ’50 και του ’60 (φυσικά), αλλά ο Lenny Bruce (που πιθανώς να τον είδε και ζωντανό), ο George Carlin και κυρίως και πάνω απ’ όλους ο μαύρος κωμικός και πολιτικο-κοινωνικός ακτιβιστής Dick Gregory. Από τον Gregory πήρε ο Χάρρυ Κλυνν το δούναι και λαβείν του μονολόγου, την επικοινωνία με το κοινό δηλαδή, και τον τρόπο μέσω του οποίου θα επιτυγχανόταν η λεκτική κορύφωση, που θα πυροδοτούσε και τη γενικότερη έκρηξη (του ακροατηρίου).
Είναι κρίμα που δεν μπόρεσε να κάνει δίσκο στην Αμερική ο Χάρρυ Κλυνν, γιατί αυτό το ατρόμητο λεκτικό ταμπεραμέντο του στην Ελλάδα καταγράφηκε μόνο στις «παράνομες» κασέτες του.
Για τις δύο ουδέτερες αναρτήσεις που έκανα για τον Χάρρυ Κλυνν στο facebook (η πρώτη με το cover του βιβλίου του στον Κάκτο και η δεύτερη για την αμερικάνικη περιπέτειά του) έλαβα πάνω από 350 likes (συνολικά). Όμως για την τρίτη και μάλλον τελευταία θα λάβω πολύ λιγότερα. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα…
Λοιπόν, εμένα δεν με ξένιζαν καθόλου τα «εμπρηστικά» κείμενα του Χάρρυ Κλυνν (έτσι τα αποκαλούν οι φιλελέρες και οι comme il faut του Κολωνακίου), στο προσωπικό του μπλογκ, βασικά στην εποχή του μνημονίου. Ούτε έχω να του προσάψω κάτι. Καλά έκανε και τα ’χωνε στους Σαμαροβενιζέλους, στα Ποτάμια, στους Μπουτάρηδες, στους κλέφτες των βοθροκάναλων και στις λέρες τους δανειστές. Γιατί ο Χάρρυ Κλυνν δεν είχε συνηθίσει να κρατάει το στόμα του κλειστό, όταν ακόμη, στην Ελλάδα, βασίλευε η λογοκρισία… θα το κρατούσε τώρα;  
Εντάξει, υποστήριζε τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ φανερά τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι του 2015 και πιο μετά τον μνημονιακό πια – αν και ο χαμός του γιού του (τον Ιούνιο του ’16) θα πρέπει να είναι ένα όριο, όσον αφορά στο τι γνωρίζουμε για ’κείνον (για τις θέσεις του, τις απόψεις του κ.λπ.).
Προσωπικά πάντα σεβόμουν και λογάριαζα το πολιτικό αισθητήριο του Χάρρυ Κλυνν (ασχέτως αν συμφωνούσα 100%, λιγότερο ή και καθόλου με όσα έγραφε), όσο ακραία (αυτό) και να εκφραζόταν.

BLUES REVIVAL 48: VICTORIA SPIVEY (1906-1976)

Η περίπτωση της μεγάλης τραγουδίστριας του «κλασικού blues» Victoria Spivey έχει τη δική της ιδιαιτερότητα, όσον αφορά στην ένταξή της στην εποχή του blues revival, στα χρόνια του ’60.
Κατ’ αρχάς την Victoria Spivey δεν την ανακάλυψε κανείς. Έπειτα υπήρξε η μοναδική ιδιοκτήτρια εταιρείας και παραγωγός της εποχής, απαθανατίζοντας στην Spivey Records, την οποίαν ίδρυσε μαζί με τον μάνατζέρ της Leonard Kunstadt στις αρχές των sixties, μεγάλες στιγμές του blues revival (ζωντανές ή ζωντανές στο στούντιο).
Γεννημένη στο Houston το 1906, η Spivey μπαίνει για πρώτη φορά στις εγγραφές το 1925, σε ηλικία μόλις 19 ετών. Κάτι το ταλέντο της στο τραγούδι, κάτι η ευχέρειά της στο να συνθέτει και να γράφει στίχους δίχως να «μασάει» τα λόγια της, κάτι η εξωτερική ομορφιά και το παράστημά της, όλα αυτά λειτούργησαν τοιουτοτρόπως ώστε πολύ σύντομα η νεαρή Victoria να εξελιχθεί σ’ ένα είδος… ντίβας. Έκανε επιτυχίες η Spivey στα χρόνια του ’20 αφήνοντας περήφανα τραγούδια (“Black snake blues”, “Dope head blues” κ.ά.), έπαιξε και στον κινηματογράφο (στην ταινία Hallelujah του King Vidor), για να την παρασύρει όμως κι εκείνη η «κρίση» του ’29, βγάζοντας την προσωρινά από το παιγνίδι. Προσωρινά, όμως, γιατί το 1931 η Victoria Spivey θα ηχογραφήσει και πάλι, όπως και τη διετία 1936-37, έχοντας σε backing ρόλους μέγιστα ονόματα του blues και της jazz, σαν τους Lonnie Johnson, Tampa Red, Louis Armstrong, King Oliver, Red Allen κ.ά., καθώς η εκτίμηση προς το πρόσωπό της, στο σχετικό κύκλωμα, ήταν πάντα υψηλή. Παρά ταύτα από τότε και μέχρι τις αρχές του ’60 ελάχιστοι θ’ ακούσουν κάτι ιδιαίτερο για ’κείνη…
Victoria Spivey και Bob Dylan / από το βιβλίο "Bob Dylan, an intimate biography" του Anthony Scaduto
Στις 13 Ιουλίου 1961 η Victoria Spivey, μαζί με τον Lonnie Johnson, μπαίνει και πάλι στο στούντιο και υπό την τεχνική καθοδήγηση του Rudy Van Gelder ηχογραφεί το “Idle Hours” για την Prestige / Bluesville. Ήταν ένα αποκαλυπτικό comeback δύο μεγάλων πρωταγωνιστών του blues, έτσι τουλάχιστον όπως μας παρουσιάζονται στα “Long time blues” και “Idle hours” –και τα δύο συντεθειμένα από την Miss Spivey–, τραγούδια που ανήκουν μεταξύ των ωραιότερων του blues revival. Το κεφάλαιο “Prestige” θα κλείσει με δύο ακόμη άλμπουμ, το “Songs We Taught Your Mother”, μαζί με τις Alberta Hunter και Lucille Hegamin και βεβαίως το “Woman Blues!”, το προσωπικό άλμπουμ της (πάλι όμως με τη συμμετοχή του Lonnie Johnson) με τα σπουδαία τραγούδια “Christmas without Santa Claus”και “Im a red hot mama”.
Η εταιρεία της Victoria Spivey, η Spivey Records, λογικώς πρέπει να παίρνει μπροστά προς το 1962. Επρόκειτο για μία εταιρεία χαμηλού budget, με θαυμάσια χειροποίητα εξώφυλλα κάποιας συγκεκριμένης αισθητικής και με βινύλια σχετικώς καλής εγγραφής. Ανάμεσα, μάλιστα, στα πρώτα νούμερά της ήταν και το “Victoria and her Blues”, το πρώτο άλμπουμ τής Spivey στη δική της πλέον ετικέτα. Σε σχήμα τρίο –ο Eddie Barefield ήταν στο άλτο και το κλαρινέτο και ο Pat Wilson στα ντραμς– η Victoria Spivey αποδίδει δικές της όπως σχεδόν πάντα συνθέσεις, τραγουδώντας παίζοντας πιάνο και όργανο. Ανάμεσά τους κι ένα θέμα για τον φίλο της Buddy Tate (σπουδαίος τενορίστας του swing), το “So long Buddy”, με τον οποίον εγκαινίασε μάλιστα και το label (“Buddy Tate Invites youto DigA Basket of Blues”).
Οπωσδήποτε ένα από τα πιο ιστορικά LP, με το οποίο συνέδεσε το όνομά της η Victoria Spivey, ήταν και το “Three Kings and the Queen”, ένα άλμπουμ στο οποίο συμμετείχε ο νεαρός και άγνωστος ακόμη τότε Bob Dylan (ηχογράφηση από τον Μάρτιο του 1962)! Θ’ ακολουθήσουν πολλές εμφανίσεις της στη σκηνή και τη δισκογραφία, αποκτώντας με τα χρόνια η σημαντικότατη αυτή blueswoman ακόμη πιο μεγάλη αίγλη, αν και περισσότερο σ’ ένα υπόγειο κύκλωμα. Δεν ήταν τυχαία, εξάλλου, η εμφάνισή της στο Ann Arbor Blues and Jazz Festival, το 1973, εκεί όπου έπαιξε μαζί με τον Roosevelt Sykes.
Η Victoria Spivey θα πεθάνει το 1976 στη Νέα Υόρκη, στα 70 χρόνια της – αν και η εταιρεία της θα διατηρηθεί για κάμποσα ακόμη χρόνια μετά το θάνατό της (μέχρι το 1985-86).
Δισκογραφία (επιλογή) 
1. Idle Hours – Prestige / Bluesville BVLP 1044 – 1962 (rec. 13/7/1961) (ως Lonnie Johnson with Victoria Spivey) 
2. Songs We Taught your Mother  - Prestige / Bluesville BVLP 1052 – 1962 (ως Alberta Hunter / Lucille Hegamin / Victoria Spivey) 
3. Woman Blues! – Prestige / Bluesville BVLP 1054 – 1962 (ως Victoria Spivey with Lonnie Johnson) 
4. Victoria and her Blues – Spivey LP 1002 – 196? (rec. 12/2/1962) 
5. Three Kings and the Queen – Spivey LP 1004 – 196? (ως Roosevelt Sykes / Big Joe Williams / Lonnie Johnson / Victoria Spivey) 
6. Queen and her Knights – Spivey LP 1006 – 1965 
7. Kings and the Queen Volume Two – Spivey LP 1014 – 1970 (ως Big Joe Williams / Memphis Slim / Lonnie Johnson / Victoria Spivey) 
8. Victoria Spivey and her “Danny Boy” Danny Russo – Spivey LP 1023 – 1980 
9. Victoria and her Blues (Volume Two) – Spivey LP 1030 – 198?

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

οι PORTICO QUARTET... και πέραν της jazz

Σε προηγούμενη κριτική για το λονδρέζικο Portico Quartet (για το πολύ καλό άλμπουμ τους “Art in the Age of Automation”), είχα αναρωτηθεί αν εκείνο που ακούγαμε στο συγκεκριμένο CD είχε κάποια σχέση με την jazz. Το λέω, γιατί ως “jazz” ανεβοκατεβάζουν πολλοί και διάφοροι το συγκεκριμένο γκρουπ, ενώ ως “jazz” βλέπω να χαρακτηρίζεται και το πιο καινούριο άλμπουμ τους, το Untitled (AITAOA #2)” [Gondwana Records / AN Music, 2018], στο discogs. Η δική μου γνώμη είναι πως η jazz αποτελεί μία όλο και πιο περιορισμένη επιρροή στο κουαρτέτο και πως εκείνο που υπερισχύει (και στην πιο καινούρια δουλειά του) είναι οι ηλεκτρονισμοί, που διατηρούν στοιχεία από την ambient και το new age, κατατείνοντας όλο και περισσότερο προς έναν… μετεξελιγμένον Mike Oldfield. Δεν τα θεωρώ «προβλήματα», εννοείται, όλα αυτά. Απλώς, τα λέω, για να ξέρουμε με τι ακριβώς (ή περίπου) έχουμε να κάνουμε.
Το “Untitled (AITAOA #2)” περιέχει εννέα συνθέσεις, γραμμένες όλες τους από τους Duncan Bellamy και Jack Wyllie, ενώ διαρκεί λίγο παραπάνω από μισήν ώρα. Επίσης, όλα τα όργανα που ακούγονται στο CD είναι παιγμένα από το κουαρτέτο, πλην των strings σε δύο tracks κι ενός επιπρόσθετου μπάσου σ’ ένα άλλο. Άρα έχουμε να κάνουμε μ’ ένα άλμπουμ, στο οποίο την πλήρη και αποκλειστική ευθύνη του υλικού που φθάνει στ’ αυτιά μας φέρει το Portico Quartet.
Σ’ αυτό λοιπόν το… ημι-ηλεκτρονικό στυλ, που κινείται και η πιο πρόσφατη δουλειά του γκρουπ, δεν υπάρχει κάτι που να αντιβαίνει στα βασικά χαρακτηριστικά τής μουσικής του – έτσι όπως αυτά μας φανερώνονται τον τελευταίο καιρό. Συνθέσεις με απλωμένες μελωδίες, επαναληπτικές στον μικρότερο βαθμό, ισχυρό ρυθμικό τμήμα (θα μπορούσες να το πεις και rock ενίοτε), επιστημονική (έως και ψυχρή) χρήση των πλήκτρων, που πάντως «δένει» με το γενικότερο πλάνο και μερικά tracks ανάμεσα, όπως το “Index” ή το “Dust”, που από μόνα τους κάνουν τη μεγάλη διαφορά.
Πάντα ξεχωριστή μπάντα, που μπορεί να ενδιαφέρει ακροατές από τελείως διαφορετικούς χώρους (ακόμη και τους νεο-ρομαντικούς της 4AD – ανθρώπους, δηλαδή, που μπορεί ν’ ακούνε Dead Can Dance και Clan of Xymox).

ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ (1940-2018)

RIP

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

QUEEN όσα θα θέλατε να μάθετε για το βρετανικό συγκρότημα μέσα από ένα ποστ και μια συζήτηση στο facebook

Γνωρίζω αρκετό κόσμο από το χώρο του ροκ, ανθρώπους που ακούνε ροκ και μελετάνε το ροκ (φίλους και γνωστούς), αλλά δεν γνωρίζω ούτε έναν που να γουστάρει αληθινά τους Queen. Που να μου έχει μιλήσει με κάποια καλά λόγια, τέλος πάντων, για τους δίσκους τους.
Προσωπικά έχω δύο LP των Queen, που δεν θυμάμαι πως βρέθηκαν στη δισκοθήκη μου (μάλλον θα τα αγόρασα κάποια στιγμή από τις «προσφορές») και έρχομαι να πω, επειδή άκουσα το πρώτο τους άλμπουμ χθες, το “Queen” του ’73, μετά από πολλά χρόνια (θα βάλω σήμερα, αν βρω χρόνο, και το “A Night at the Opera”) πως πολύ δύσκολα θα βρεις έστω κι ένα κομμάτι τους, εκεί, που να σε πιάσει από την αρχή. Ακούς… ακούς… και στο τέλος δε μένει σχεδόν τίποτα.
Οι Queen συμβολίζουν, στο μέγιστο βαθμό, τον εκφυλισμό και το τέλος του ροκ, έτσι όπως το κατανοήσαμε όλοι μας από το υλικό (γνωστό και λιγότερο γνωστό) που κυκλοφόρησε στα long sixties. Είμαι σχεδόν πεπεισμένος γι’ αυτό.
Παναγιώτης Μπικάκης
Μεγαλώνοντας ουσιαστικά σε ντισκοτέκ τα καλοκαίρια άκουγα “I want it all” & “Another one bites the dust” και με συνέπαιρνε η αντίδραση του κόσμου στο άκουσμά τους. Αργότερα έπεσε στα χέρια μου το CD “Greatest Hits II”, δεν είχα άλλα, αυτό και το διπλό του Ζαμπέτα. Ακόμα ανατριχιάζω όταν ακούω, διαβάζω ή βλέπω κάτι για αυτούς.
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Το “Another one bites the dust” το θυμάμαι κι εγώ από τις ντίσκο στο νησί, στις αρχές του '80. Όταν το βάζανε κατέβαινα από την πίστα...
Stathis Nikokavouras
Ε βέβαια εγώ σου τα έπαιζα τα κομμάτια. Κι εγώ το “Another one bites the dust” δεν το χόρεψα ποτέ, ούτε το “I want to break free”, γιατί έρχονταν κομμάτια σαν αυτό που δεν το έπαιζε κανένας άλλος. Κανείς. Μόνο ο χωριανός σου…
James Brown - Body Heat
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Κρι-κρι...
Stathis Nikokavouras
Ναι, πρώτα εκεί και μετά Σκούνα, μετά Πάνθηρα, μετά Αγγλία, μετά Σουηδία. Από εκεί η φωτογραφία τού 1980 και δίπλα μου ο Αλέκος απο τους Καρουσάδες που σκοτώθηκε 18 χρονών με τη μηχανή. Ο καλύτερος φίλος. Δεν πρόλαβε να ζήσει τίποτα…
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Τον θυμάμαι...

Spyros Hytiris
Το “A Night At The Opera” περιέχει μερικές συγκλονιστικές στιγμές, όπως το “Year of ’39” (μιλάει για χρονομετάθεση, ο May είναι φυσικός με διδακτορικό) και το “Love of my life”, μέχρι το απλησίαστα αυθεντικό (δεν μοιάζει με τίποτε άλλο) “Bohemian rhapsody”. Πέραν αυτού (προ και μετά) πολύ ολίγα για απαιτητικούς.

Γιώργος Γιαννόπουλος
Είχα πάρει, και μου άρεσε το “Sheer Heart Attack”. Εντυπωσιακή η κιθάρα, και τα φωνητικά. Οι μελωδίες βέβαια ξέφευγαν από το ροκ προς το «ελαφρολαϊκό», αλλά όχι τόσο πολύ όσο στα μεταγενέστερα άλμπουμ. Μετά κι εγώ ό,τι άκουγα στα ραδιόφωνα και στις ντίσκο.
Queen - Tenement Funster
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Σ' αυτό το ύφος οι 10cc είχαν πιο εμπνευσμένες μελωδίες.
Και ας μην ξεχνάμε πως ο Brian May που ήταν παικταράς είχε ξεκινήσει απ' αυτούς...
Smile - April Lady
Γιώργος Γιαννόπουλος
Πολύ ωραίο αυτό το κομμάτι.
Διαβάζω τώρα αυτήν την κριτική της εποχής, και συνειδητοποιώ τι μου πάει στραβά. Δεν είχε ομοιογένεια το υλικό, δεν πρόκειται για αφομοιωμένες επιρροές, αλλά για παράθεση πολλών στυλ, με ενοποιητικό στοιχείο τα χορωδιακά φωνητικά παντού, και την κιθάρα του May. Από ραγκ τάιμ σε mid 70s χαρντ ροκ/ προγκρέσιβ κι από όπερα σε μπαλάντες στυλ McCartney, συχνά διαδοχικά μέσα στο ίδιο κομμάτι. 
A Night At The Opera 
https://www.rollingstone.com/music/albumreviews/a-night-at-the-opera-19760408
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Έτσι μου ’ρχεται να το βάλω αργότερα και να γράψω κι εγώ κριτική...
Γιώργος Γιαννόπουλος
Εδώ Rainbow, Kansas και λίγο Led Zeppelin, μέχρι και λίγο από Who.
Queen - The prophet's song (1975)
Vana Iacovidou
Το έχω! Νομίζω πως όλοι το είχαμε! Εγώ πάντως τον άκουγα με δέος και τον είχα μάθει κι απέξω.

Jack Luminous
Αυτό που λες «δεν μένει τίποτα» με μια από τις καλύτερες φωνές στην ιστορία της ροκ (και κατά πολλούς από τους συναδέλφους του μάλλον την καλύτερη) δεν ισχύει. Γνώμη μου – και δεν είμαι κανένας τεράστιος φαν των Queen, αλλά αυτός ο άνθρωπος ήταν, το λιγότερο, συγκλονιστικός performer. Π.χ. εδώ…
Queen – Innuendo
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Εντάξει.

Akis Kapranos
Ο Ζήλος είχε κάνει μια εξαιρετική κριτική σε αυτό το τελευταίο άλμπουμ btw.

Asser Moissis
Γιατί ασχολείστε με καλλιτέχνες που δεν σας αρέσουν; Για να μας πείτε ότι δεν σας αρέσουν;
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Ναι. Καθώς οι αρνήσεις έχουν τουλάχιστον όσο νόημα και οι καταφάσεις.
Akis Perdikis
Προφανώς για τον ίδιο λόγο που στο faebook εκτός από καρδούλες υπάρχουν και δάκρυα.

Nikos Sarantakos
Θυμάμαι ότι και ο Αργύρης Ζήλος τους αντιπαθούσε, αλλά εξαιρούσε το “Bohemian rhapsody”, το επικό οπερικό κομμάτι, όπως το είχε πει. Εμένα μου άρεσε αυτός ο δίσκος. Είχα και τον προηγούμενο.
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Ναι, από το LP “Α Night at the Opera”. Θέλω να το ξανακούσω απόψε αυτό, μετά από πολλά χρόνια...

Stathis Nikokavouras
Ναι, αλλά είναι τυχαίο που ο Φρέντυ και τ’ αγόρια του έχουν ψηφιστεί σαν το μεγαλύτερο συγκρότημα όλων των εποχών; Η φωνή του είναι απίστευτη. Και εγώ ακούω τριάντα φορές Pink Floyd και μία Queen και αυτή κατά λάθος, αλλά η φωνή του είναι μοναδική. Δεν έχει καν μιμητές.
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Ναι, είναι καλλίφωνος. Αν κι εμένα δεν μου αρέσει η φωνή του. Δεν είναι του γούστου μου οι ροκ φωνές χωρίς γρέζι.

Δημητρης Σαλτος
Αν δεν συγκινηθείς από αυτό το τραγούδι, είσαι ήδη νεκρός. Υπερεκτιμημένους μπορεί να τους πει κάποιος, αλλά ότι έχουν αφήσει δεκάδες κομματάρες δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς.
Queen - These Are The Days Of Our Lives [Official Music Video]
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Και κάτι παραπάνω από νεκρός. Πάμε για τα σαράντα...
(Μη μου ρίχνετε άλλα τραγούδια των Queen, για να με πείσετε. Είμαι μεγάλος πια... κι έχω ακούσει Queen περισσότερο απ' όσο νομίζουν κάποιοι).
Δημητρης Σαλτος
Για του λόγου μας το αληθές τα βάζουμε, έτσι για να το τονίσουμε ολίγον παραπάνω.

Stylianos Tziritas
Χωρίς να θέτω εαυτόν στο club των τελειωμένων θιασωτών τους θα αποτολμήσω να πω ότι οι Queen (που μόνο τυχαία δεν αποτελούν θεσμό στην Αγγλία) ήταν ένα σχήμα που τη λέξη ενορχήστρωση, αλλά και την έννοια της μελωδικής ανάπτυξης του αρχικού ριφφ/σχήματος τα ανήγαγαν πραγματικά σε τέχνη (και ομιλώ και για τις 80s μέρες τους). Αν δε μιλάμε για τον Mercury πέρα του συγκλονιστικού της φωνής του σε επίπεδο ερμηνείας (πέραν δηλαδή του καταπληκτικού λαρυγγιού του) σε επίπεδο performer ήταν αυτός που ουσιαστικά ξεκόλλησε τα χέρια του τραγουδιστή από το stand του μικροφώνου – κάτι που μήτε ο Gabriel δεν το είχε καταφέρει πλήρως. Και η επίσης αλήθεια είναι ότι ο Brian May είναι παικταράς, αν και καθόλου του στυλ μου ο ήχος του, και έξυπνος συνθέτης. Η ρυθμική τους βάση επίσης ήταν ασυναγώνιστη.
Akis Perdikis
Θα συμφωνούσα για τη σχέση τραγουδιστή/stand εάν δεν είχε προηγηθεί ο Iggy Pop. Και ο Jim Morrison. Κι αφού μιλάμε για Βρετανία, ο David Bowie.
Stylianos Tziritas
Μάλλον δεν έγινε αντιληπτό αυτό που είπα. Ο εν λόγω αποδέσμευσε τον εκφραστή/ερμηνευτή από το μικρόφωνο και ξεκόλλησε τα χέρια του.

Βασίλης Καμπούρης
Το “The Game” album τους είναι οκ για μένα συμφωνώντας με την αρχική θέση φυσικά. Τώρα όσον αφορά το “Bohemian…” θα μπορούσα να το εξαιρέσω ως τρομερό τραγούδι μέχρι εκεί όπου αρχίζουν τα γκαλιλεγιο γκαλιλεγι μαννιεφικο, που μπορώ να βγω στο μπαλκόνι με μαϊντανό στα αυτιά σαν τον Οβελίξ.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΗΣ
Ένα δίσκο αξιόλογο έβγαλαν κατά τη γνώμη μου. “A Night at the Opera” και μετά τέλος! Performer o Mercury τεράστιος, αλλά μέχρι εκεί. Αν δεν είχαν βγάλει το “We are the champions”, που παίζεται παντού σε αγώνες αθλητικούς, νομίζω ότι οι μισοί δεν θα τους ήξεραν καν!!

Nikos Gkikas
Ταπεινή γνώμη, αλλά οι Queen δεν εντάσσονται σε κάποιο ρεύμα ή έστω τάση της ροκ σκηνής, ειδικά εκείνης της εποχής τους. Κλίνουν περισσότερο στην beat disco, απλά η επιρροή του May στις συνθέσεις ήταν αρκετή για να «χαθεί λίγο η μπάλα» στην πορεία. Το “Love of my life” είναι ίσως ένα από τα λίγα έντιμα κομμάτια τους.

Konstantinos Zachopoulos
Έχω μόνο δύο δίσκους, τους δύο πρώτους (νόμιζα πως είχα περισσότερους), αλλά έχω ακούσει και τους άλλους. Άνιση μπάντα, με το μπαλατζάρισμα να γέρνει προς το αρνητικό. Καλά, από ’80 και μετά δεν ακούγονται.

Win Berry
Συμφωνώ Φώντα. Ναι έχει τρομερή φωνή, ναι έχουν μερικά πολύ καλά τραγούδια και πολύ καλές στιγμές, αλλά δεν έχουν καμία κοινωνική αναφορά και γενικά δεν εκφράζουν τίποτα πέρα από έναν κομφορμισμό και μια κάποια ικανότητα/δεξιοτεχνία. Γενικά το stadium rock (υπάρχει και ο παρεμφερής όρος corporate rock) είναι πανάθλιο. Χίλιες φορές καλύτερα χιπχοπάς με 15 κιλά χρυσή καδένα δολαρίου και εμφάνιση houston rockets να χτυπιέται σε κάνα γιαπί, κρατώντας στο ένα χέρι το mic και στο άλλο τα @@ του...

Ioannis Degdekis
Ούτε εμένα μου αρέσουν οι Queen πέραν των 5 hits τους. Μπράβο σου που λες μια μεγάλη αλήθεια. Προσωπικά όσο και αν προσπάθησα να ακούσω ένα άλμπουμ ολόκληρο δεν τα κατάφερα. Μου φάνηκαν στη καλύτερη αδιάφοροι. Αυτό είναι καθαρά το γούστο μου. Δεν σημαίνει ότι δεν είναι κορυφαίοι μουσικοί ούτε ότι δεν είναι δύσκολα αυτά που παίζουν απλά δεν μου αρέσουν.

Alexs İkonomu
Έτσι είναι. Ανούσιοι ήταν και εκπρόσωποι του εκφυλισμού του ροκ στα 70s όπως κι άλλοι της εποχής τους (Aerosmith , Kiss, Foreigner κ.λπ.). Φαίνεται όμως ότι πολλοί νεώτεροι δεν το βλέπουν έτσι κι ενώ δεν έχουν ανακαλύψει ή εκτιμήσει άλλους πραγματικά σημαντικούς τους Queen τους γουστάρουν. Οι λόγοι; Κινούμενοι στον ευρύτερο χώρο του χαρντ είχαν ένα φοβερό κιθαρίστα – σκέψου οι Doors να είχαν αυτόν αντί του κουλού Εβραίου– ένα τραγουδιστή που δεν είχε αποφασίσει αν ήθελε να είναι σε καμπαρέ, drag show ή σε ροκ γκρουπ και τα ’κανε όλα μαζί και βέβαια συχνά δυνατές συνθέσεις, προσεγμένη παραγωγή και fun. Όλη η στιχοπλοκία τους στο fat bottomed girls you make the rockin world go round…

Lampros Alkahest Tennes
Θεωρώ πως το “Queen” (1973) πάσχει από θέμα παραγωγής. Σίγουρα δεν θα μπορούσαν να κάνουν αυτό που είχαν στο μυαλό τους και με σχετικά λίγο περιθώριο για ηχογράφηση του κάθε κομματιού. Θεωρώ πως από το “Queen II” μεχρι και το “Jazz” έχουν πολλά και αξιομνημόνευτα κομμάτια πέρα των κλασικών. Η 80s εποχή τους αμφιταλαντεύεται μεταξύ pop, arena rock και hard rock. H φωνή άλλαζε με τα χρόνια, η αγορά άλλαξε με τα χρόνια , αλλά πέραν τούτου σαφώς και διαφωνώ πως εάν δεν έκαναν ένα “We are the champions” π.χ. θα ήταν μια άγνωστη μπάντα.

Stratos Tsirtavis
Είσαι σκληρός Φώντα αλλά ίσως έχεις point. Κι όμως συναντάς ανθρώπους που τους έχουν για μεγαλύτερη μπάντα όλων των εποχών

Panagiotis Koutakis
Οι ποπ στιγμές τους ήταν μια χαρά! Το “A kind of magic” το ακούω ακόμη και τώρα με ευχαρίστηση. Απλά οι περισσότεροι που μιλούν για την μπάντα έχουν στο μυαλό κάποια singles. Αμφιβάλλω αν μπορεί να ακούσει κανένας το “Jazz” για παράδειγμα. Νομίζω παράλληλα ότι αυτό που τους έδωσε ώθηση στα 80s ήταν το Live Aid. Χωρίς αυτό δεν σήκωναν εύκολα κεφάλι!

Akis Perdikis
Ωραίο σχόλιο o Φώντας… food for thought. Παρομοίως, δεν με συγκίνησαν ποτέ, παραήταν δραματικοί και οπερατικοί για τα γούστα μου, μια φορά είπα «ας τους δώσω μια ευκαιρία», όταν ο Frank Zappa σε μια συνέντευξη δήλωνε κατενθουσιασμένος με τον Brian May. Ok, ωραίος κιθαρίστας, έπαιζε και με νόμισμα αντί για πένα, αλλά έως εκεί. Ας τους χαίρονται οι Εγγλέζοι στα Wembley. Αν θέλω δράμα (εποχής) θ’ ακούσω Alex Harvey, Scott Walker και Steve Harley.

Thanasis Michalakis
Η προσωπική μου γνώμη είναι πως το συγκρότημα αξίζει και για το εκπληκτικό “Innuendo”, από το ομότιτλο, τελευταίο άλμπουμ του. Μου θυμίζει σε δομή, το εξαιρετικό “Bohemian rhapsody”. Δυστυχώς, μόνο αυτά, παρά την εξαιρετική αυτή μορφή του Mercury.

Andreas Frogoudakis
Queen?... ha ha ha!

Γιώργος Χαρωνίτης
Ακριβώς! Όση καλή θέληση κι αν είχα (και είχα!), τίποτα...

Antonis Kosmas
Αρκετά εξαιρετικά τραγούδια, ούτε ένα εξαιρετικό album...

Vassilis Bas Athanassiadis
Queen - '39 (Official Lyric Video)
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Θυμάμαι πως υπήρχαν κάποια κομμάτια από το “A Night at the Opera”, που κάτι λέγανε... Αυτό είναι σχεδόν country-rock.
Vassilis Bas Athanassiadis
Όπως επισήμαναν και παραπάνω, είχαν πολλά καλά κομμάτια, αλλά ούτε ένα εξαιρετικό άλμπουμ. Το “A Night at the Opera” ας πούμε, έχει ορισμένα πολύ καλά (όπως το παραπάνω), αλλά και κάτι φοβερές πατάτες...
Με την ευκαιρία, εδώ μία φοβερή, κάπως "μοντυπαϊθονική" παρουσίαση της δισκογραφίας τους:
The Quietus | Features | Queen's Back Catalogue - The Authorised King James…

Aris Karampeazis
Συντάσσομαι

Maria Markouli
Δεν-αντέχω-Queen-με-τίποτε.

Avgeris Tokaris
Και λίγα λες. Αθλιότητα....

Spyros Zoupanos
Το “Jazz” είναι πολύ καλό άλμπουμ, πώς να το κάνουμε…

Patritsopoulos Nikos
Όσο χάλια ταινία, τόσο δισκάρα
Flash Gordon By Queen

Βιργίλιος Στάρκγουελ
Τελείως λάθος και απαράδεκτη η άποψή σας. Αν δεν έχετε γνωστούς που να γoυστάρουν τους Queen θα βρείτε υπερβολικά πολλούς καλλιτέχνες (σχεδόν από όλα τα είδη) που τους θεωρούν ως βασική, θεμελιώδη επιρροή. Αυτοί πιθανόν κάτι παραπάνω ξέρουν από τους γνωστούς σας. Επίσης για κάποιους που αναπαράγουν την γνωστή καραμέλα του «καλά singles - κακά album», από πότε χρίστηκε το LP ως μονάδα αξιολόγησης των καλλιτεχνών; Δηλαδή ο Χανκ Γουίλιαμς ή ο Έλβις δεν φτουράνε, γιατί δεν έβγαλαν καθόλου ή δεν έβγαλάν καλά LP; Πέρα απ’ αυτό, τα “Sheer Heart Attack”, “A Night at the Opera”, “A Day at the Races”, “The Works”, “News of the World”, “The Game” και όχι μόνο, είναι εξαιρετικοί δίσκοι! Ακόμα και το “Jazz” που κάποιος αναφέρει περιέχει τουλάχιστον δύο αριστουργήματα (“Don’t stop me now” και “Jealousy”) και αρκετά καλά τραγούδια. Κι o Mercury ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένας καλός τραγουδιστής και perfomer. Ήταν κυρίως ένας εξαιρετικός, ένας ιδιοφυής συνθέτης, με πολύπλοκη γραφή, που κατάφερε όμως να συγκινήσει το ευρύ κοινό. Τα πλήθη που έχουν μαζέψει οι Queen και τα στάδια που έχουν γεμίσει δύσκολα θα τα δει αυτός ο πλανήτης ποτέ ξανά. Όποιος θεωρεί τους Queen αμελητέα ποσότητα (εγώ δεν μπαίνω στην λογική πρώτος, δεύτερος κ.λπ., αυτά είναι αηδίες) απλά δεν ξέρει από μουσική και μπορεί να συνεχίσει την ακρόαση των Greatest Hits του Παντελίδη.
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Εμένα πάντως τα καλύτερα του Παντελίδη μου αρέσουν περισσότερο από τα καλύτερα των Queen και δεν ντρέπομαι γι’ αυτό. Και όπως έχουμε ξαναπεί το θέμα του γούστου είναι κάτι εντελώς προσωπικό. Συμβαίνει δε και το εξής με το γούστο... να το επικαλούνται και όσοι δεν το έχουν.
Βιργίλιος Στάρκγουελ
Όσο γι’ αυτό το τελευταίο, είναι προφανές! Πάντως η φράση «εμένα τα καλύτερα του Παντελίδη μου αρέσουν περισσότερο από τα καλύτερα των Queen και δεν ντρέπομαι γι’ αυτό» νομίζω έχει όλες τις προδιαγραφές να μείνει στην ιστορία.
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Να μείνει, γιατί να μη μείνει; Διάδωσέ το.
Βιργίλιος Στάρκγουελ
Μην ανησυχείτε. Οι μεγάλες... σοφίες δεν χρειάζονται promotion, διαδίδονται εύκολα μόνες τους.
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Εντάξει, κόψε το τώρα. Έγινες κατανοητός.

Spyros Diastimikos
Άνιση μπάντα, συχνά στομφώδης και μελοδραματική πέραν του υποφερτού. Με λίγες μεγάλες κομματάρες, αλλά και αρκετές απαράμιλλες αηδίες. Νομίζω ότι πλην του “II” και του “Sheer Heart Attack” δεν έβγαλαν άλλους ισομερώς στιβαρούς δίσκους, παρά μερικώς ικανοποιητικά albums που και αυτά κράτησαν μέχρι και το “News of the World”. Μετά τελείωσαν εντελώς (για μένα τουλάχιστον). Πάντως νομίζω ότι πρέπει να παραδεχτούμε ότι η καλή περίοδός τους (1973-1977) ήταν αξιολογότερη από όλον αυτόν τον AOR συρφετό και τη hard rock μετριότητα, που μας φίλεψαν με τα κιλά τα αμερικανάκια. 

Stelios Keraunogidos  
Mου αρέσει μόνο το “Great king rat απ'το 1ο και το The show must go on”. Είναι και τα μόνα που θα μείνουν στη δισκοθήκη μου, ένας δίσκος κι ένα εφταράκι…
Το Bohemian rhapsody” ποτέ δεν κατάλαβα τι ιδιαίτερο έχει, οπερατικό μεν, χωρίς καμία σοβαρή βαρβάτη μελωδία δε. Όπως και η φωνή του Φρέντυ, ποιοτική, χωρίς όμως να μου λέει κάτι σαν συναίσθημα-χροιά. Τώρα μπορεί ν’ ακούω εγώ λάθος και οι εκατομμύρια που το θεωρούν το κορυφαίο κομμάτι όλων των εποχών να είναι σωστοί, αλλά δεν δίνω πολλές πιθανότητες όταν μιλάμε για μια μάζα ανθρώπων που δεν ασχολήθηκαν ποτέ σοβαρά με τη μουσική γενικά και τη ροκ ειδικότερα. Εκεί θέλω να καταλήξω και να δώσω συγχαρητήρια για το ποστ. Να μην φοβόμαστε να τα βάζουμε με «κολοσσούς» της μουσικής βιομηχανίας, ιδίως όταν έφτασαν σε τέτοιο μέγεθος στηριζόμενοι στις πλάτες ανθρώπων που επιδερμική σχέση είχαν, έχουν και θα έχουν με τη ροκ ιστορία. 

George Nikolopoulos
Πάντως τσεκάροντας τα σχόλια και τα likes στο σύνολο τους, δεδομένου ότι κάνα δυο εναντιώθηκαν ουσιαστικά, βγαίνει το συμπέρασμα ότι έχεις δίκιο. Δεν τούς γουστάρουμε…

Konstantinos Zachopoulos
Και τώρα να μιλήσουμε για τον Elton John; (Πλάκα κάνω, η συζήτηση, αν γίνει, θα γίνει στον δικό μου τοίχο – εκτός αν σε τσιγκλάει το θέμα)
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Εγώ είμαι φαν του Elton John. Έχει γράψει καταπληκτικά τραγούδια. Μαζί με τον Burnie Taupin δηλαδή.
Konstantinos Zachopoulos
Συμφωνώ. Απλώς κάποιοι τον θεωρούν «Νταλάρα της Αγγλίας». Και η αλήθεια είναι πως από τα 80s και μετά είναι άνισος.
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Πολύ χαίρομαι για τα σχόλια που πέσανε γύρω από τους Queen. Τα είπαμε φοβερά. Μακάρι και για τον Elton John, εδώ ή οπουδήποτε αλλού.
Konstantinos Zachopoulos
Μια παρατήρηση, χωρίς κανένα υπονοούμενο: έχω προσέξει ότι αυτοί που σηκώνουν πολλή συζήτηση (για ποπ/ροκ μιλάω) είναι κατά κανόνα Άγγλοι.
Φώντας Δισκορυχείον Τρούσας
Είναι ωραίο πάντως να συζητάς γι’ αυτά τα θέματα. Να εκφράζεις σθεναρά τις απόψεις σου, σε μια κουβέντα ενός επιπέδου. Αύριο μάλλον θα μαζέψω όλα τα σχόλια και θα τα περάσω στο δισκορυχείον για να υπάρχουν εκεί μόνιμα, ώστε να μπορεί εύκολα κάποιος να τα βρει και να τα διαβάσει.